Interview: werken in coronatijd

De uitbraak van het coronavirus heeft grote invloed op de thuiszorg. Dat geldt voor cliënten die zorg krijgen, maar ook voor medewerkers die altijd klaar staan voor hun cliënten. Hoe is het om als thuishulp te gaan werken in coronatijd? Waar doe je goed aan voor kwetsbare cliënten, maar ook voor jezelf? We vroegen het twee ervaren thuishulpen.

‘Je bent niet alleen hulp, ook gespreksmaatje en lichtpuntje’

 

‘Een spannende, rare en hectische tijd’, zo beschrijft Yvonne de afgelopen maanden. Ze werkt als thuishulp in Venlo en stemt met haar cliënten af wat wel kan en wat niet. ‘Je kunt nu niet overal komen, dus ik blijf heel veel thuis. Naar de winkel gaan probeer ik te ontwijken, ook omdat ik door mijn gezondheid niet zo goed een mondkapje kan dragen.’

Elkaar helpen
Yvonne is suikerpatiënt en daardoor wat kortademig. Gelukkig heeft ze er op haar werk niet zo veel last van. ‘Ik weet niet of het toeval is maar ik krijg heel veel cliënten die ook diabetes hebben. Door er samen over te praten, kunnen we elkaar helpen.’

Een van de vaste cliënten van Yvonne is mevrouw Driessen. Toen ze bij haar startte als thuishulp, bleken ze elkaar te kennen uit de tijd dat ze collega’s waren bij Vroom & Dreesman. ‘Daardoor hadden we meteen een speciale band. Haar man durft haar niet goed alleen te laten want ze is al een tijdje ziek. Als hij me vraagt even een brood te gaan halen, ja, dan doe je dat natuurlijk.’

Wat lekkers
Yvonne probeert al haar cliënten zo goed mogelijk door de coronatijd te helpen en hoopt dat ze bij iedereen kan blijven komen. Dat lukt niet altijd. In de eerste golf kon ze elf weken niet naar het echtpaar Driessen, maar daar vond ze wat op. ‘Ondanks dat ik niet bij hen kon werken, bracht ik ze zo nu en dan wel wat lekkers of een bloemetje. Niet alleen om hen te steunen, maar ook uit vriendschap.’

Meer afstand, voorzichtiger zijn, geen hand of knuffel bij het weggaan. Het werken als thuishulp is wel veranderd, vindt Yvonne. ‘Eenzaamheid is door corona veel meer naar boven gekomen. Als mensen de hele week niemand hebben gezien, probeer ik er over te praten, stel ze gerust en geef aandacht aan wat hen bezighoudt. We praten nu veel meer over wat er allemaal gebeurt in de wereld.’ Sommige cliënten zijn bang, weet ze. ‘Maar we moeten hier samen doorheen. De meesten vinden het heerlijk als ik er weer ben en kijken er naar uit. Je bent niet alleen hulp, ook gespreksmaatje en lichtpuntje.’

Gelukkig mag ze nu weer langs bij meneer en mevrouw Driessen en ze hoopt dat ze nog lang mag helpen als thuishulp. ‘Mevrouw is een schat van een mens en heeft voor altijd een plek in mijn hart. Dat maakt werken voor Tzorg ook zo fijn.’

 

‘Het leven is stiller geworden’

 

‘Ik mis de gezelligheid van een verjaardag, het samenzijn met familie en het contact met mijn collega’s, maar het begint te wennen.’ Anne-Marieke’s werk als thuishulp in Utrecht kon tijdens de coronaperiode gelukkig gewoon doorgaan. ‘Ik doe mijn werk graag. Het is heel dankbaar.’

Ook zij merkt dat sommige cliënten angstig zijn en probeert steun te geven waar kan. ‘Een klopje op iemands schouder of naast iemand gaan zitten om in een fotoboek te kijken, kan nu even niet. Je probeert afstand te houden, al blijft dat moeilijk.’

Koffie met een praatje
Zorgen maakt ze zich vooral om mensen die eenzaam zijn. ‘Je kunt hun problemen niet oplossen. Het enige wat je kunt doen is luisteren. Bij een aantal van mijn cliënten komt er buiten mij om niemand langs. Sommigen maken zelfs alvast schoon voordat ik kom, zoals een van mijn cliënten, een man van 97. Dan kom je binnen en dan heeft hij zijn bed al opgemaakt en alle deurknoppen afgenomen, zodat we tijd hebben om koffie te drinken en bij te praten.’

Geen hectiek, maar rust
Zelf ervaart ze het hebben van haar werk als voordeel. ‘Dat geeft structuur én ontmoetingen met anderen.’ Nog een pluspunt van deze tijd vindt ze de rust die het brengt. ‘Het leven is minder hectisch. De rust en stilte vind ik heel fijn.’ Met wat meer tijd te besteden, zonder verjaardagsfeestjes en volle weekenden, is Anne-Marieke zich in de coronatijd gaan verdiepen in bomen, deed een cursus Frans, las meer boeken en haar moestuin is helemaal winterklaar. Ook doet ze vaker boodschappen voor cliënten die niet de deur uit durven.

Om haar hart te luchten schrijft Anne-Marieke geregeld. Over haar werk. Over hoe ze haar collega’s mist. Over afstand houden in deze ongewone tijd. Zo schrijft ze in het begin van de coronatijd: ‘Het is zo tegennatuurlijk – voor mezelf en voor de mensen bij wie ik werk. Anderhalve meter afstand houden. Dat is veel in de kleine huisjes. Dat is veel voor mensen die blij zijn met nabijheid.’

Onmachtig voelt ze zich als thuishulp ook wel eens.Soms kom je in zulke troosteloze situaties en nu is dat nog moeilijker. Schrijven is voor mij een manier om hiermee om te gaan. De situatie waar we in zitten is niet op te lossen, maar zo kan ik mijn verhaal kwijt.’

Anne-Marieke spreekt de hoop uit dat iedereen het volhoudt. ‘Er zit zoveel goedheid, professionaliteit en wijsheid bij mensen in de thuiszorg. Onze verbondenheid en betrokkenheid is heel groot, laat dat houvast bieden in deze tijd.’